Opowiadania po niemiecku

Niemiecki jest łatwiejszy, gdy czytasz go po jednym opowiadaniu

Niemieckie zdanie każe na siebie czekać: czasownik, który mówi, co się stało, często stoi na samym końcu. W opowiadaniu krótkie są także zdania, więc przyzwyczaisz się do czekania, zanim powieść każe Ci czekać przez pół strony. Na tej stronie opowiadania są ułożone według trudności: najpierw piętnaście napisanych dla uczących się na poziomach A2, B1 i B2, potem historie, które już znasz, w adaptacjach na poziomie B1, a na końcu klasyka bez skrótów.

Niemiecka krótka proza najlepiej czuje się w baśni, a każdy uczący się wie, jak baśń się zaczyna: Es war einmal. Są tu po niemiecku Märchen Andersena, są też Erzählungen Kafki, którego zdania są prostsze, niż sugerowałaby jego sława.

Jak wybrać opowiadanie po niemiecku na swoim poziomie

Otwórz opowiadanie na poziomie A2 i przeczytaj pierwszą stronę. Jeśli klikasz rzadziej niż co dziesiąte słowo, to właściwa półka. Jeśli nie klikasz prawie nic, przejdź na B1.

Opowiadania są pisane w Präteritum, którego w mowie niemiecki prawie nie używa: ging, sah, kam, nahm. Kliknij formę, a zobaczysz jej czasownik. Tak samo jest z długimi złożeniami: kliknięcie Schokoladenmaschine pokaże Ci znaczenie całego słowa, bez zgadywania po kawałku.

Słuchaj podczas czytania. Niemiecka pisownia jest regularna, więc audio potwierdza to, co widzisz, a przy okazji słyszysz, gdzie pada akcent w pięciosylabowym słowie.

O co pytają początkujący

Ile czasu zajmuje jedno opowiadanie po niemiecku?

Opowiadania napisane dla uczących się zajmują od dwunastu do dwudziestu minut. Adaptacje to co najmniej pół godziny. Blumfeld Kafki to wieczór albo dwa.

Czy klasyka jest uproszczona?

Nie, to pełne teksty. Kafka jest w niemieckim oryginale, a Andersen, Conan Doyle, Kipling i Mark Twain w niemieckim przekładzie. Tylko teksty z pierwszych trzech półek są napisane albo zaadaptowane dla uczących się.

Czy muszę znać Präteritum, zanim zacznę?

Nie. Opowiadania na poziomie A2 używają go od pierwszej linijki i właśnie tak większość uczących się w końcu go opanowuje: widząc war, hatte i ging pięćdziesiąt razy w opowiadaniu, które chce się doczytać do końca.